عمرى به اخلاص وزهد وعبادت آراسته بود ، حكايتى دارند كه حقير از زبان هر دو شنيده أم . مرحوم پدرم كه در جوانى دكان توتون فروشى داشته نقل مىكرد كه روزى حاجى ملا إسماعيل در دكان من نشسته بود وكتاب دعا در دست داشت ناگهان آقائى در برابر دكان ظاهر شده وخطاب به أو فرمود : بي وضو كتاب دعا نخوانيد . من عرض كردم شما چه مىدانيد كه ايشان وضو ندارند ؟ به من جواب نداد واز جلو دكان رد شد . ناگهان حاجى ملا إسماعيل به حالت اضطراب افتاد كه أو چه كسى بود واز كجا دانست كه من وضو ندارم سراسيمه بدنبال أو حركت كرديم ولى ديگر أو را نديديم . مرحوم حاجى ملا إسماعيل مىگفت : من چهل روز بود كه براي تشرف به حضور امام زمان ( عليه السلام ) ختم گرفته بودم ، آن روز روز آخر بود ومن هميشه عادت داشتم كه هر روز با وضو از خانه بيرون مىآمدم آن روز تصادفا فراموش كرده بودم كه وضو بگيرم . حكايت ديگر كه در كتاب " ده پاسخ وپرسش " نوشته عالم بزرگوار حجة الاسلام والمسلمين آقاى حاج شيخ لطف الله صافي مؤلف كتاب نفيس " منتخب الأثر في الإمام الثاني عشر " مىباشد وآن مربوط به ساختمان مسجد امام حسن ( عليه السلام ) است كه در أول شهر قم نرسيده به ميدان امام واقع وگنبد ومأذنه هاى آن هنگام ورود به شهر قم از جاده تهران پيدا است . من قبلا از آيت الله العظمى گلپايگانى " دام عمره " شنيده بودم كه اعتبار انتساب اين مسجد به امام زمان ( عليه السلام ) از مسجد جمكران بيشتر است . صبيه محترم باني مسجد حاج يد الله رجبيان كه عالمه فاضله وداراى مقام والائى در علوم شرعيه بالخصوص فقه وأصول مىباشد ومايه مباهات نسوان در عصر حاضر مىباشد داستان بناى مسجد را براي حقير نقل كرد وسپس كتاب مذكور را براي اطلاع من از شروح جريان آن فرستاد كه بطور خلاصه از آن